Usytuowanie Tczewa
Miasto leży nad dolną Wisłą w miejscu, gdzie kończy się biegnący od Fordonu wysoki zachodni brzeg tej rzeki i od którego w kierunku północnym i północno-wschodnim zaczynają się Żuławy. Od miasta do ujścia Wisły do Bałtyku jest 26 kilometrów; do Trójmiasta ok. 30 km.
Położenie Tczewa od „zawsze” było czynnikiem miastotwórczym. Dziś fakt ten starają się wykorzystać - dążąc do coraz wszechstronniejszego rozwoju tego nadwiślańskiego grodu - samorządowe władze miasta.
Dziś jest to ważny węzeł kolejowy i drogowy w Polsce Północnej. W mieście krzyżują się szlaki komunikacyjne z Niemiec do Rosji i Litwy oraz ze Skandynawii do Europy Południowej. Położenie jest stymulatorem wzrostu gospodarczego Tczewa. Miasto zajmuje powierzchnię 2226 hektarów, z czego 13,8% areału stanowią tereny komunikacji kolejowej i drogowej. Sieć komunikacyjna jest systematycznie ulepszana i rozbudowywana.
Historia
Nazwa Tczew pojawiła się w zapisie po raz pierwszy w 1198 r. w przywileju dla joannitów i brzmi ona: „Trsow”. Powstanie Rady Miejskiej w Tczewie, ukonstytuowanej już w 1258 roku za przyzwoleniem księcia pomorskiego Sambora II, wyprzedza lokację miasta, która nastąpiła w 1260 roku. Jest to jedyny tego typu przypadek w Polsce. Tczewska Rada Miejska utworzona została wcześniej niż uważane dotąd za najstarsze w kraju rady we Wrocławiu (1261), w Krakowie (1264), czy w Poznaniu (1280), które w tych miastach powstały kilka lub kilkanaście lat po nadaniu praw miejskich. W świetle faktów historycznych samorząd miasta Tczewa jest najstarszym, więc i pierwszym w dziejach na obecnym obszarze Polski.
Po zajęciu Pomorza Gdańskiego przez Krzyżaków (1308 r.) aż do pokoju toruńskiego (1466 r.) miasto podporządkowane było państwu zakonnemu. W 1577 r. spłonęło doszczętnie z winy wojsk króla Stefana Batorego, które po zwycięstwie nad zbuntowanym Gdańskiem obozowały pod Tczewem. Niedługo po odbudowaniu, miasto dotknęły niszczące skutki wojen szwedzkich. W 1807 r. Tczew został zdobyty przez wojska gen. Jana Henryka Dąbrowskiego. Po Kongresie Wiedeńskim (1815 r.) Tczew ponownie trafił pod panowanie pruskie.
Od połowy XIX w. miasto odnotowało wzrost demograficzny i gospodarczy. Dzięki budowie linii kolejowej stało się ważnym węzłem komunikacyjnym, powstał szlak kolejowy Berlin-Królewiec. Zbudowane wówczas mosty przez Wisłę nadal są czynne. Po I wojnie światowej Tczew wrócił do Macierzy 30 stycznia 1920 r., gdy wojska gen. Józefa Hallera wkroczyły do miasta od 1992 r. dzień 30 stycznia jest oficjalnym świętem, uroczyście obchodzonym przez samorząd i mieszkańców.
W latach międzywojennych Tczew zasłynął pierwszą w Polsce Szkołą Morską, później przeniesioną do Gdyni. Dzisiaj w budynku dawnej Szkoły Morskiej znajduje się Liceum Ogólnokształcące im. M. Skłodowskiej-Curie.
Mało znanym faktem historycznym jest, iż II wojna światowa zaczęła się w Tczewie. 1 września 1939 r. o godz. 4.34 niemieckie bombowce zaatakowały dworzec kolejowy, zachodni przyczółek mostowy na Wisłę i koszary wojskowe.
Materiały pobrane ze strony: www.tczew.pl
